Mały a jednocześnie wielki dar serca ludzi, którzy pragną czynić coś dla misji. Być i czynić coś dla innych - to charyzmat kolejnego naszego DOBRODZIEJA. Owocem realizacji woli Bożej, bo ufam, że to wszystko dzieje się z Jego woli, są kolejne dary, małe a jednocześnie wielkie.Takie małe niby nic a raduje serce innych. Niekiedy szukamy pomysłów, co można zrobić dla misji będąc w kraju. Czytając artykuły na naszej stronie zobaczymy czapki, koszyki z bobiny a teraz widzimy małe wisiorki; mogą być do kluczy, do plecaka dziecięcego itp. Dziękujemy za ten dar, ufamy, że będzie on radością dla małego dziecka i dorosłego człowieka. Dziękujemy za p. Janinę, która dzierga czapki, za Kasię i jej wspólnotę, która wspiera Ukrainę i nie tylko, za Arletę, która misternie pracuje nad wisiorkami oraz za wszystkich dobrodziejów, którzy modlitwą, cierpieniem i ofiara wspierają misje.

„Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. Łk 3,22b
Niedziela Chrztu Pańskiego przysposabia nas do tego, by wyrazić nade wszystko Bogu wdzięczność za dar życia, rodziców oraz za sakrament chrztu świętego. Tuż przed świętami Bożego Narodzenia w naszym przedszkolu, w Kamerunie 51 dzieci przyjęło sakrament chrztu świętego – dziś tak szczególnie możemy dziękować Bogu za dzieci, które zostały przyjete do Kościoła ale i za ich rodziców. Dziś Bóg mówi do mnie i do ciebie, do każdego „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”.

Okres Bożego Narodzenia trwa, więc chcemy podzielić się z Wami małymi osiągnięciami naszych małych aktorów z Misji i ....

Co może mały przedszkolak?

wcielić się w Maryję, Józefa- stać się Królem - to wszystko chociaż na chwilę, by ucieszyć serca innych.
Wszystkie dzieci by świętować Boże Narodzenie przyszły do przedszkola odświętnie ubrane, na białoi w skromniutkich ubrankach.

Nocą z 31 grudnia 2014 r. na 1 stycznia 2015r. wśród fajerwerków czuwałyśmy przy s. Judycie Bilickiej, która dała piękne świadectwo przechodzenia na drugą stronę życia. Wzruszające były wypowiedziane przez nią słowa: „to już chyba ta chwila”- mówiła wówczas o umieraniu. Nie miała sił by śpiewać, ale chciała słuchać naszych treli – więc nocą śpiewałyśmy jej ulubione pieśni a wśród nich kolędy. Psalmy brewiarzowe i modlitwa różańcowa towarzyszyła nam całą noc. Stawiałam sobie pytanie jak ulżyć w tym cierpieniu? Odpowiedź była prosta - być, modlić się i podać morfinę - to były lekarstwa na tamten czas. Stwierdzam, że bezradność ludzka w takich momentach jest bardzo trudna. I tak mijały godziny. W nocy z 1 na 2 stycznia Bóg powołał naszą Siostrę do Siebie. W wieku 52 lat, pożegnała ten świat. Zostawiła misje, na których spędziła 12 lat i wszystko co było jej drogie. Wiele o jej pracy misyjnej możemy dowiedzieć się z książki, którą zatytułowała La vie est belle… i ja też .