„Świety Wincenty Pallotti miłował Pana Boga ponad wszystko i chciał pomagać każdemu, kto tego potrzebował.” Tak wypowiedziały się dzieci o naszym świętym Założycielu. Powiedziały to, co wcześniej słyszały o nim podczas katechez przed jego uroczystością i to, co najbardziej dotknęło je podczas  świętowania,  22 stycznia. Dzieci z trzecich, czwartych i piątych klas z parafii w Korostyszewie razem z katechetką s. Galiną Klimenczuk i animatorką Poliną Lemeszyk zapoznawały się z faktami z życia św. Wincentego, aby zobaczyć, kim był ten święty. Dzieci modliły się również razem, bawiły i śpiewały oraz uczestniczyły w konkursach, aby na koniec spotkać się przy wspólnym stole. Tak upłynęło nam świętowanie radosnego dnia poświęconego św. Wincentemu.

20 stycznia do Centrum Misyjnego przybyli dobrodzieje misji z terenu Warszawy na spotkanie z okazji święta naszego Założyciela. Do osób tradycyjnie uczestniczących w tych spotkaniach dołączyła w tym roku grupa młodych małżeństw mieszkających obecnie w Warszawie, a pochodzących z okolic Lwowa na Ukrainie - dawnych podopiecznych s. Ludwiki. Dzięki ich obecności cała grupa odmłodniała, a najwięcej radości wnosiły małe dzieci.

Spotkanie rozpoczęło się o godz. 15.00 modlitwą Koronki do Bożego Miłosierdzia oraz Mszą św. sprawowaną w intencji naszych dobrodziejów przez ks. Marka Gulbinowicza SAC, który w homilii ukazał postać św. Wincentego jako mistrza dobrego i owocnego przeżywania czasu, jaki Pan Bóg daje każdemu z nas. Kaplica, która ledwie mieściła przybyłych, wypełniła się modlitwą i radosnym śpiewem pieśni o św. Wincentym przeplatanych kolędami przy dźwiękach gitary, na której grała s. Małgorzata. Na koniec wszyscy uczcili przez ucałowanie relikwie św. Wincentego Pallottiego.

A.I.D.G.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

I znowu minął rok! Czas płynie tu tak szybko, że nie zdążysz się obejrzeć i już trzeba myśleć o następnych uroczystościach. Dopiero obchodziliśmy święta Bożego Narodzenia, a tu już nowy rok bieży. Nasze dzieci z niedzielnej szkoły razem z rodzicami z niecierpliwością czekały, by  pojechać na zimowisko. Nic dziwnego, bo przecież daleko od miasta i od codziennych trosk mogą tam odpocząć,  pobyć razem, napatrzeć się na piękny, czysty, lśniący śnieg i pojeździć na sankach. Mieliśmy cudowną pogodę, wspaniałe słońce i nieduży mróz. Dzieci z radością spacerowały po lesie stąpając po skrzącym się od słońca śniegu, biegały, skakały i uwielbiały Boga za taki piękny świat. Starsze dzieci woziły na sankach młodsze, a potem - żeby było jeszcze weselej - młodsze zabierały starsze. W pobliżu była górka, z której mogli zjeżdżać i sprawiało im to mnóstwo radości. Pomagali sobie także jak mogli w podchodzeniu na górkę. Muszę powiedzieć,  że  w takich chwilach można dostrzec, ile w nich troski o innych,  ile miłości i dobroci.